Torhout Oude Fotos

Torhout & Werchter: vijfde aflevering « dagelijks iets degelijks

Dit jaar zijn we er zelf nog eens bij (traditiegetrouw in Torhout), al spreekt de affiche ons niet zo erg aan. Er is geopteerd “vaste waarden” heet het, maar die qualificatie is toch nog te lovend voor groepen als The Undertones, Toots and the Maytals en The Cure vinden we. Over Dire Straits hebben we het al even gehad, terwijl we het genie van Elvis Costello wel erkennen, maar toch altijd onze bedenkingen hebben gehad bij deze kerel. Blijft dus nog over : Robert Palmer. De moeite van een verplaatsing waard, alleszins. Vooral omdat je minder betaalt dan b.v. voor een goede plaats in Vorst-Nationaal (480 fr., 400 fr. in voorverkoop) en je er de anderen als toetje bijkrijgt. En je weet nooit wat er kan gebeuren natuurlijk. Even de mogelijkheden overlopen. Nochtans is dit een groep die voor de verrassing zou kunnen zorgen. De beluistering van hun derde elpee (“Positive touch”) is ons immers erg meegevallen. Melodieuze pop brengen deze katholieke tegenhangers van de protestantse Stiff Little Fingers, die erg zweemt naar perfectionistische groepen als de late Beatles en de Sparks. Studiomuziek weliswaar, maar op de scène wordt die (cfr. Mallemunt vorig jaar) totaal anders vertaald in energieke vertolkingen. In Torhout nog erg vroeg (13.45 u.) maar in Werchter toch al op een treffelijk uur (15 u.) : Toots and the Maytals. Toots Hibbert heeft zoniet het genre zelf, dan toch de naam ervoor uitgevonden met “ Do the reggae ” uit 1968. Het was overigens voor hem het begin van een tweede carrière, nadat zijn debuut in 1960 reeds in 1963 werd afgebroken door censuurmaatregelen omwille van zijn Rasta-geloof. Nochtans is hiervan in Toots’ teksten veel minder weer te vinden dan b.v. bij Bob Marley. Integendeel, erg beïnvloed als hij is door de soulmuziek , brengt hij zeer dansbare nummertjes, begeleid door een uitstekende band, waarin o.a. Ansell Collins aan de piano zit, die met zijn broertje Dave destijds een instrumentale hit had, « Double barrel », als wij ons goed herinneren. Over Elvis Costello kunnen we kort zijn omdat we nog maar onlangs zijn jongste elpee « Trust » onder de arm hebben genomen. Een goede elpee vonden wij, zij het dat we er sindsdien niet zo dikwijls hebben naar teruggegrepen, wat b.v. van « Armed forces » niet kon worden gezegd. Costello lijkt ons eerder een club- dan een festivalartiest, maar The Attractions kunnen misschien voor de attractie zorgen. , er is een geneesmiddel voorhanden : The Cure.